Toch blijven veel beleggers voorzichtig - vaak beïnvloed door achterhaalde vooroordelen over politieke en economische instabiliteit. Dit artikel onderzoekt hoe opkomende markten zich de afgelopen jaren hebben ontwikkeld, waarbij oude 'wijsheden' in twijfel worden getrokken. Dankzij sterkere begrotingen en dynamische, innovatieve sectoren is het pleidooi voor een heroverweging van de allocatie van portefeuilles aan opkomende markten nog veel sterker geworden.
Wereldwijde beleggers richten hun aandacht steeds meer op opkomende markten (EM), waar het momentum van hervormingen, diepere kapitaalmarkten en een gunstige demografie zorgen voor nieuwe opportuniteiten.
Deze grote en dynamische economieën bieden een aantrekkelijke mix van een hoog groeipotentieel, sectorale en regionale diversiteit en aantrekkelijke waarderingen¹. Hierdoor zouden ze kunnen uitgroeien tot een strategische component in langetermijnportefeuilles.
De term 'opkomende markt', bedacht in de jaren 1980, omvat heel wat landen, verspreid over de hele wereld. Opkomende economieën werden voorheen beschouwd als een homogeen blok, met een aantal gemeenschappelijke kenmerken, zoals een hoge economische groei aangedreven door industrialisatie en grondstoffen. Ze werden ook in één adem genoemd met fragiele instellingen, politieke en economische instabiliteit en grotere volatiliteit en risico.
